بي صدا نالم كه : اينست آنچه هست
                                خود نميدانم كه اندوهم ز چيست
                               زير لب گويم : چه خوش رفتم ز دست
                               از منست اين غم كه بر جان منست 
                                ديگر اين خود كرده را تدبير نيست
                                راز موجودي كه ديگر هيچ نيست

 

به لبهایم مزن قفل خموشی                                       

که در دل قصه ای ناگفته دارم

زپایم بازکن بند گران را

کزین سودا دلی آشفته دارم                 

بیا ای مرد ای موجود خودخواه

بیا بگشای درهای قفس را

اگر عمری به زندانم کشیدی

رها کن دیگرم این یک نفس را                                     

                                        فروغ فرخزاد          

 

                              از تنهایی به مردم پناه اوردم . از مردم به تنهایی

سخت ترین غصه ها از دست دادن فرصت هاست

توجه داشته باش

 

سلام

 

 

بابا چرا هیچکی نظر نمیده

عشق انسان را کور می کند

غهرم باهات  تا روز قیامت 

 

من نيازم

تو رو هر روز ديدنه

از لبت

دوست دارم شنيدنه ...

 

همیشه برات میمیرم

حتی اگه خدا نخواد می خوامت

عشق

سيماي عشق

دوست داشتن درست مثل ايستادن در سيمان خيس ميمونه

 

 که هر چه بيشتر توش بموني سخت تر جدا ميشي، و اگر

 

هم بتوني ازش بيرون بياي حتما رد پات باقي ميمونه

من

درختـــم

تو...

بهــــــــار

 

 

بهار هنوز فرصت خوبی ست
برای گم شدن
میان انار و آینه
میان پرنده و باران
و میان ماهیانی که در تو
عاشقانه پلک می زنند

 

قلبی شکسته

تو را به دادگاه خواهند کشید....

شاید به حبس ابد محکوم شوی

جزییات جنایتت معلوم نیست

اما

اثر انگشتت را...

روی قلبی شکسته یافته اند!!!!!!!!!!!

تقديم به تمامي آنهاي كه دلشان را به يكي بخشیدند و در عوضش هيچ نگرفتند

به دیار دیگری میروم

میروم که شاید کسی یادم کند...

شاید به یاد من کسی گریه کند...

شاید روزی که بفهمم کسی عاشقم هست...

دیگر عاشق نباشم....

چون دیگر نخواهم بود....

...برای کسی که هرگز یادم نکرد...       ...برای کسی که هرگز یادم نکرد